Herfstig uitzicht op daken (met daarop rokende schoorstenen en werkmannen), een verwarming die ‘k vandaag eindelijk aan de praat heb gekregen, kerstlampjes die totaal uit den boze maar oh zo gezellig zijn en een kopje koffie om wakker te blijven ter inspiratie. Good evening, Ghent.
Inmiddels zit ik al een week of vijf, zes, zeven – ik ben de tel kwijtgeraakt – op kot in het heerlijke Gent en ik betrapte mezelf net op het feit dat ik hier nog geen enkele keer heb geschreven. Putain. Nu ik er bij stilsta is het werkelijk een uitdaging om one-on-one time te regelen met Teksteditor (Word, I need you!) of mijn Moleskine, daar de lijst dingen die me tegenwoordig bezighouden eindeloos lijkt te zijn, gaande van pasta pesto maken over lessen bijwonen tot voor hangjeugd spelen aan de Graslei. Hoe langer ik hier echter vertoef, hoe meer ik de paradoxale vaardigheid lijk te verwerven om in dat totale tijdsgebrek tóch nog tijd vrij te maken voor een berg al dan niet nuttige handelingen. Bij nader inzien ben ik zelfs in staat om te combineren – bij wijze van ook mijn luisteroefening voor muziekgeschiedenis niet buiten beschouwing te laten, word ik vergezeld door Monteverdi’s Vespro della Beata Vergine.
En dit allemaal om dan een tiental verzen later te beseffen dat ik met het bovenstaande hoopje tekst niets – maar dan ook werkelijk niets – vermeldenswaardigs de wereld heb ingestuurd. Moet kunnen. Ik ga pasta pesto maken.
Pasta met pesto is LEKKER!